آن یكی آمد زمین را می شكافت                      ابلهی فریاد كرد و بر نتافت

  كاین زمین را از چه ویران میكنی ؟                     میشكافی و پریشان میكنی ؟

   گفت: ای ابله، بُرو، بر من مران                         تو عمارت، از خرابی باز دان

  كی شود گلزار و گندم زار این ؟                         تا نگردد زشت و ویران این زمین

  كی شود بستان و كشت و برگ و بر ؟               تا نگردد نظم او زیر و زبر

  تا نبشكافی به نِشتر ریش را                            كی شود آن ریش به ؟  ای اوستا

  تا نسوزد خِلطهایت از دوا                            كی رود سوزش؟ كجا یابد شفا؟

  پاره پاره كرده درزی جامه را                               كس زند آن درزی علامه را ؟

  كه چرا این اطلس بگزیده را ؟                            بر دریدی، چه كنم بدریده را ؟

هر بنای كهنه كابادان كنند                          نی كه اول كهنه را ویران كنند ؟

همچنین نجّار و حداد و قصاب                      هستشان پیش از عمارتها خراب

 آن هلیله، و آن بلیله كوفتن                         ز آن تلف، گردند معموری تن

  تا نكوبی گندم اندر آسیا                             كی شود آراسته ز آن خوان ما ؟