پای پیر از سرعت ار چه باز ماند                  یافت عقل ِاو دو پَر، بر اوج راند

        گر مثل خواهی به جعفر در نگر                   داد حق بر جای دست و پاش پَر

      چونكه با معشوق گشتی همنشین           دفع كن دلالگان را بعد از این

        هر كه از طفلی گذشت و مرد شد              نامه و دلاله بر وی سرد شد

        نامه خواند از پی تعلیم را                           حرف گوید از پی تفهیم را

         پیش بینایان خبر گفتن خطاست                  كان دلیل غفلت و نقصان ماست

         پیش بینا شد خموشی نفع ِ تو                   بهر این آمد خطابِ "أنصتوا"

         گر بفرماید: بگو، بر گوی خَوش                    لیك اندک گو، دراز اندر مكش

         ور بفرماید كه: اندر كش دراز                       همچنان شرمین بگو، با امر ساز